14 Eylül 2010 Salı

van'a veda...

bu son entry van sınırlarından yazılmış olan.
bitmez dediler, şafak sıkıştırır dediler; evet, hepsi oldu ama BİTTİ.
bir saat sonra evime dönüyorum.
takip eden herkese teşekkür ederim.
görüşmek üzere.

çatışmadan bir enstantane :P

9 Eylül 2010 Perşembe

Hudut Namus"tu"



biz nöbet tutana kadar!

4 Eylül 2010 Cumartesi

gözler kapandı...

bazen kapamak gerekiyor gözleri, üşüsek de, donsak da. yapabilcek bişey yok sanırım, keza sistem acımasız. o zaman ahmed arif'ten gelsin bütün üşüyenlere:

Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.

Ard-arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül-gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana...

Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamlardan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...

3 Eylül 2010 Cuma

"ölü havalar"ın hastasıyım

henüz keşfetmemiş olanlarınız için, 2009 yılında vücuda gelmiş bir süpergrup'dan dem vurmak istiyorum iki kelam: the dead weather

muhteviyatı itibariyle; white stripes ve the raconteurs'un, hatta abartmadan 21.yy'ın müzikal dehası jack white, the kills ikilisinden hatırlayacağınız hatun kişi Alison Mosshart, yine the raconteurs'un bass gitaristi Jack Lawrence ve queens of the stone age sabiti Dean Fertita'dan oluşuyor grup. jack white'ın ellerinde bagetlerle boy gösterdiği ikinci çalışması (ilki, alicia keys'le son bond filmi için ortaya koydukları another way to die isimli şarkıydı) olması açısından da gayet önemli buluyorum bu projeyi.










ekibe gel!


kuruluş hikayesi ise tam anlamıyla "bu piyasadaki kafa adamlarız, sen bize destek ol, biz de bir güzellik yaparız artık" muhabbetiyle anlatılabilir sanırım. şöyle ki, 2009 başlarında memphis'de bir the raconteurs performansı esnasında jack bey'in sesi kısılır. o esnada ortamda bulunan alison hanımdan, gruba Steady as She Goes ve Salute Your Solution şarkılarında eşlik etmesi istenir. sonuç jack white'ı aşırı derece memnun etmiş olacak ki kısa sürede gruptan bassçıyı da alıp "hadi bi stüdyoya gidelim, benim bir şarkım var. ben ve jack çalalım, sen de söylersin" diyerek stüdyonun yolunu tutarlar. oraya vardıklarında ne görsünler gitarı en az jack white kadar iyi (hatta belki daha da iyi, tartışılır) konuşturabilen dean fertita'da orda, oturmuş kafasına göre takılmakta.


tek şarkının kaydı amacıyla gidilen stüdyodan, temmuz 2009'da 11 şarkılık Horehound albümü çıkagelir. yırtıcı vokal partisyonlarına, konuşan gitarlar ve değişiklik gösteren ritmler de eklenince, Horehound 2009'un en ilgi çeken albümlerinden biri olurken; dead weather'da kendinden bolca söz ettirir duruma gelir kısa sürede.



mutlaka dinlenmeli:

i cut like a buffalo
treat me like your mother
3 birds





2009 sona ermeden (ekim) ekip hızını alamayıp, yeni albümün çalışmalarına başlar. bu çalışmalar sonucunda, ilk albümü şarkı yazımı, sözler ve hissiyat bakımından katlayan Sea of Cowards albümleri 2010 mayısında raflardaki yerini alır. projenin etkileri halen gözlemlenebilir haldeyken, ikinci albümle grup piyasa içerisindeki yerini sağlamlaştırır.



mutlaka dinlenmeli:

the difference between us
die by the drop
old mary





tarz olarak, en kaba tabiriyle alternatif rock icra eden dead weather'ın müziği için bolca garaj rock ve blues etkileşimli demek de yanlış olmayacaktır. jack white'ın white stripes ve the raconteurs ile ortaya koyduklarını ayrı ayrı beğenen biri olarak, dead weather'la beni tam kalbimden ve ruhumdan yakaladığını söyleyebilirim. son olarak grubun gelecek planlarına dair sorulan bir soruya, bassçı lawrence gayet açık yüreklilikle şöyle demiş:

"the band will either be recording or doing some more shows. I don't think we can stop; even if someone was too busy, nothing seems like it's going to be getting in the way of this. Our other bands are still alive, obviously, but this one is right up there. It doesn't feel like a side project or anything to us. It feels like a real band. And I think it's just getting better the more we get to play. "


dinleyin, dinletin!

düşününce...


şöyle diyor f.d.:

" ... kendi kendime şu yersiz soruyu sordum. Kolay elde edilmiş mutluluk mu, yoksa insanı yücelten acı mı daha iyi? Evet, hangisi daha iyi? "

acıyla, sıkıntıyla ilerliyor hayat. olgunlaşma da bunlar oldukça gerçekleşiyor sankim. yoksa hep mutlu, hep çocuk, hep ergen ol"abil"mek nereye kadar? bakmayın bana sıkıntı bastı içimi bir nebze. kısa sürede; hatta sabah 5-7 nöbetlerinde bitirdiğim bu eserden etkilendim oldukça sanırım. kendimi de bir nevi "yeraltı" mahlukatı olarak hissettiğim için olabilir mi? neden olmasın.

devam etmek gerekirse;

" Köşemde manen çürümüş, çevreden, canlı yaşamdan kopmuş, yeraltında kendi yarattığım kine boğulmuş olarak, yaşama nasıl yan çizdiğimi uzun uzadıya anlatmanın hoşa gidecek nesi var? Sonra romanda bir kahraman istenir, oysa benimkinde, inadına, bir kahramanın karşıtı olan bütün özellikler bir araya toplanmış. İşte bu yok mu ya, bizim gibileri anlamanın en kestirme yoludur. Çünkü bizler, az ya da çok, yaşamak alışkanlığını yitirmiş, aksaya aksaya yürüyen insanlarız. Hem de gerçek "canlı yaşam"dan tiksinecek, onun lafını bile işitmek istemeyecek kadar yaşama yabancılaşmışız. Bu yabancılaşmayı; "canlı yaşam"ı bir iş, bir görev sayarak, onu kitaptan öğrenmeyi üstün tutacak dereceye vardırmışız. "

bu notlara dikkat çekmek geldi içimden.
taa yeraltından sesleniyorum.
duyun sesimi!

30 Ağustos 2010 Pazartesi

misilleme



okan bayülgen'in rock ansiklopedisindeki eksik parçayı ortaya çıkarttık.
böyle olması gerekirdi, diye düşünüyorum :P

18 Ağustos 2010 Çarşamba

bir başyapıt'a denk geldim

sayılan günler azaldıkça, sanırım bilinçsiz olarak zaman geçirme amaçlı, dandik flmler yerine kafayı iyice zora sokacak, düşünceler denizinde sağlam gezintilere çıkaracak çalışmaları tercih eder oldum. bu duruma örnek oluşturabilcek son film, charlie kaufman sevimlisinin (insan demeye dilim varmadı) ilk yönetmenlik çalışması olan, 2008 yapımı "Synecdoche, New York" oldu. daha önceleri müthiş yazar kimliğiyle tanıdığımız kaufman'ın (bknz. eternal sunshine, adaptation, confessions of a dangerous mind)yine yazarlığının yanında, ilk yönetmenlik denemesi olması açısından da bünyede bir heyecan yarattığı gerçeğini saklamamak lazım sanırım.


yine filmin konusunu hiç bilmeden dalınca, ilk beklenti new york şehrine dair bir hikaye ile karşılaşacağımız yönünde oluyor tabi "normal" olarak. gelin görün ki kaufman bu filmde, bir tiyatro yönetmeninin hayatını, yaşadıklarını, bilhassa trajedilerini nerdeyse 1-1 sahneleme yönündeki aşırı kompleks amacının içerisinde seyirciyi kafa patlatmaya yönlendiriyor. filmin ilk bölümünde herşey gayet akıcı, zamansal ve mantıksal bir kurguyla ilerlerken, ikinci bölümde süregiden gerçeklik ve ana karakterin gerçekliği arasındaki paradoksda kaybolmamak elde değil. başrolde, tiyatro yönetmeni olan caden cotard rolünü Philip Seymour Hoffman gerçeküstü bir şekilde canlandırıyor.


hikayenin genelinde, karısının kendisini terk etmesi üzerine, 30lu yaşlarının sonlarında olmasına rağmen anlamlandıramadığı hayatını, bütün yaşadıklarını sahneye aktararak anlayabileceğine inanan bir tiyatro yönetmeninin bu yöndeki sıkıntılı çabası anlatılıyor. sonuçta gerçeğin 1-1 aktarılabilip aktarılamayacağından tutun, bireyin hayat içerisinde ne kadar da "küçük" ve önemsiz olduğuna ve ölüm kavramına kadar bir çok temel sorunu var bu hikayenin. filmin bir yerinde bu oyuna "simulacra" ismini vereceğini söylüyor yönetmen. nedir peki simulacra (simulacrum)?

antik yunandan beri tartışılagelen "gerçeğin yansıması" durumuna simulacra deniyor felsefede. bir çok farklı yaklaşım olmakla beraber, beni en çok ilgilendiren ve bu filmle ilişkilendirebileceğimiz, fransız düşünürler jean baudrillard ve gilles deleuze'ün yaklaşımlarıdır sanırım.












babalara dikkat!

kabaca bahsetmek gerekirse; ilkine göre artık gerçeklik göndergeleri olmayan referanslardan oluşmaktadır. Kısacası gerçeklik bir hiper-gerçeklik durumu kazanmıştır. bu duruma göre gerçeklik sürekli yeniden üretilebilen bir olgu durumuna gelmiştir. deleuze'de ise simulacra; farklı olanın farklılıkları sayesinde farklılaştığını savunduğu bir sistem haline gelir.












bu sahneye dikkat!

bu iki yaklaşımdan yola çıkarak (ki bu yaklaşımları göz ardı ederek ve tam anlamıyla "ayık" bir kafayla bu filmi izlemek hata olacaktır; keza sonu gelmez öyle diyim), filmin içeriğinde gerçekleştirilmek istenilen yönetmenin hayatının yansıtılması durumu gerçeğin üstüne çıkan bir olgu haline gelir. böylece hangisi gerçek, hangisi gerçeğin yanısıtılması ve hangisi hangisini gerçek anlamda etkilemektedir? gibi bir dünya soru kafada dolanırken, yönetmeni de yönlendiren bir ses:

"die!"(öl!).