3 Eylül 2010 Cuma

"ölü havalar"ın hastasıyım

henüz keşfetmemiş olanlarınız için, 2009 yılında vücuda gelmiş bir süpergrup'dan dem vurmak istiyorum iki kelam: the dead weather

muhteviyatı itibariyle; white stripes ve the raconteurs'un, hatta abartmadan 21.yy'ın müzikal dehası jack white, the kills ikilisinden hatırlayacağınız hatun kişi Alison Mosshart, yine the raconteurs'un bass gitaristi Jack Lawrence ve queens of the stone age sabiti Dean Fertita'dan oluşuyor grup. jack white'ın ellerinde bagetlerle boy gösterdiği ikinci çalışması (ilki, alicia keys'le son bond filmi için ortaya koydukları another way to die isimli şarkıydı) olması açısından da gayet önemli buluyorum bu projeyi.










ekibe gel!


kuruluş hikayesi ise tam anlamıyla "bu piyasadaki kafa adamlarız, sen bize destek ol, biz de bir güzellik yaparız artık" muhabbetiyle anlatılabilir sanırım. şöyle ki, 2009 başlarında memphis'de bir the raconteurs performansı esnasında jack bey'in sesi kısılır. o esnada ortamda bulunan alison hanımdan, gruba Steady as She Goes ve Salute Your Solution şarkılarında eşlik etmesi istenir. sonuç jack white'ı aşırı derece memnun etmiş olacak ki kısa sürede gruptan bassçıyı da alıp "hadi bi stüdyoya gidelim, benim bir şarkım var. ben ve jack çalalım, sen de söylersin" diyerek stüdyonun yolunu tutarlar. oraya vardıklarında ne görsünler gitarı en az jack white kadar iyi (hatta belki daha da iyi, tartışılır) konuşturabilen dean fertita'da orda, oturmuş kafasına göre takılmakta.


tek şarkının kaydı amacıyla gidilen stüdyodan, temmuz 2009'da 11 şarkılık Horehound albümü çıkagelir. yırtıcı vokal partisyonlarına, konuşan gitarlar ve değişiklik gösteren ritmler de eklenince, Horehound 2009'un en ilgi çeken albümlerinden biri olurken; dead weather'da kendinden bolca söz ettirir duruma gelir kısa sürede.



mutlaka dinlenmeli:

i cut like a buffalo
treat me like your mother
3 birds





2009 sona ermeden (ekim) ekip hızını alamayıp, yeni albümün çalışmalarına başlar. bu çalışmalar sonucunda, ilk albümü şarkı yazımı, sözler ve hissiyat bakımından katlayan Sea of Cowards albümleri 2010 mayısında raflardaki yerini alır. projenin etkileri halen gözlemlenebilir haldeyken, ikinci albümle grup piyasa içerisindeki yerini sağlamlaştırır.



mutlaka dinlenmeli:

the difference between us
die by the drop
old mary





tarz olarak, en kaba tabiriyle alternatif rock icra eden dead weather'ın müziği için bolca garaj rock ve blues etkileşimli demek de yanlış olmayacaktır. jack white'ın white stripes ve the raconteurs ile ortaya koyduklarını ayrı ayrı beğenen biri olarak, dead weather'la beni tam kalbimden ve ruhumdan yakaladığını söyleyebilirim. son olarak grubun gelecek planlarına dair sorulan bir soruya, bassçı lawrence gayet açık yüreklilikle şöyle demiş:

"the band will either be recording or doing some more shows. I don't think we can stop; even if someone was too busy, nothing seems like it's going to be getting in the way of this. Our other bands are still alive, obviously, but this one is right up there. It doesn't feel like a side project or anything to us. It feels like a real band. And I think it's just getting better the more we get to play. "


dinleyin, dinletin!

düşününce...


şöyle diyor f.d.:

" ... kendi kendime şu yersiz soruyu sordum. Kolay elde edilmiş mutluluk mu, yoksa insanı yücelten acı mı daha iyi? Evet, hangisi daha iyi? "

acıyla, sıkıntıyla ilerliyor hayat. olgunlaşma da bunlar oldukça gerçekleşiyor sankim. yoksa hep mutlu, hep çocuk, hep ergen ol"abil"mek nereye kadar? bakmayın bana sıkıntı bastı içimi bir nebze. kısa sürede; hatta sabah 5-7 nöbetlerinde bitirdiğim bu eserden etkilendim oldukça sanırım. kendimi de bir nevi "yeraltı" mahlukatı olarak hissettiğim için olabilir mi? neden olmasın.

devam etmek gerekirse;

" Köşemde manen çürümüş, çevreden, canlı yaşamdan kopmuş, yeraltında kendi yarattığım kine boğulmuş olarak, yaşama nasıl yan çizdiğimi uzun uzadıya anlatmanın hoşa gidecek nesi var? Sonra romanda bir kahraman istenir, oysa benimkinde, inadına, bir kahramanın karşıtı olan bütün özellikler bir araya toplanmış. İşte bu yok mu ya, bizim gibileri anlamanın en kestirme yoludur. Çünkü bizler, az ya da çok, yaşamak alışkanlığını yitirmiş, aksaya aksaya yürüyen insanlarız. Hem de gerçek "canlı yaşam"dan tiksinecek, onun lafını bile işitmek istemeyecek kadar yaşama yabancılaşmışız. Bu yabancılaşmayı; "canlı yaşam"ı bir iş, bir görev sayarak, onu kitaptan öğrenmeyi üstün tutacak dereceye vardırmışız. "

bu notlara dikkat çekmek geldi içimden.
taa yeraltından sesleniyorum.
duyun sesimi!

30 Ağustos 2010 Pazartesi

misilleme



okan bayülgen'in rock ansiklopedisindeki eksik parçayı ortaya çıkarttık.
böyle olması gerekirdi, diye düşünüyorum :P

18 Ağustos 2010 Çarşamba

bir başyapıt'a denk geldim

sayılan günler azaldıkça, sanırım bilinçsiz olarak zaman geçirme amaçlı, dandik flmler yerine kafayı iyice zora sokacak, düşünceler denizinde sağlam gezintilere çıkaracak çalışmaları tercih eder oldum. bu duruma örnek oluşturabilcek son film, charlie kaufman sevimlisinin (insan demeye dilim varmadı) ilk yönetmenlik çalışması olan, 2008 yapımı "Synecdoche, New York" oldu. daha önceleri müthiş yazar kimliğiyle tanıdığımız kaufman'ın (bknz. eternal sunshine, adaptation, confessions of a dangerous mind)yine yazarlığının yanında, ilk yönetmenlik denemesi olması açısından da bünyede bir heyecan yarattığı gerçeğini saklamamak lazım sanırım.


yine filmin konusunu hiç bilmeden dalınca, ilk beklenti new york şehrine dair bir hikaye ile karşılaşacağımız yönünde oluyor tabi "normal" olarak. gelin görün ki kaufman bu filmde, bir tiyatro yönetmeninin hayatını, yaşadıklarını, bilhassa trajedilerini nerdeyse 1-1 sahneleme yönündeki aşırı kompleks amacının içerisinde seyirciyi kafa patlatmaya yönlendiriyor. filmin ilk bölümünde herşey gayet akıcı, zamansal ve mantıksal bir kurguyla ilerlerken, ikinci bölümde süregiden gerçeklik ve ana karakterin gerçekliği arasındaki paradoksda kaybolmamak elde değil. başrolde, tiyatro yönetmeni olan caden cotard rolünü Philip Seymour Hoffman gerçeküstü bir şekilde canlandırıyor.


hikayenin genelinde, karısının kendisini terk etmesi üzerine, 30lu yaşlarının sonlarında olmasına rağmen anlamlandıramadığı hayatını, bütün yaşadıklarını sahneye aktararak anlayabileceğine inanan bir tiyatro yönetmeninin bu yöndeki sıkıntılı çabası anlatılıyor. sonuçta gerçeğin 1-1 aktarılabilip aktarılamayacağından tutun, bireyin hayat içerisinde ne kadar da "küçük" ve önemsiz olduğuna ve ölüm kavramına kadar bir çok temel sorunu var bu hikayenin. filmin bir yerinde bu oyuna "simulacra" ismini vereceğini söylüyor yönetmen. nedir peki simulacra (simulacrum)?

antik yunandan beri tartışılagelen "gerçeğin yansıması" durumuna simulacra deniyor felsefede. bir çok farklı yaklaşım olmakla beraber, beni en çok ilgilendiren ve bu filmle ilişkilendirebileceğimiz, fransız düşünürler jean baudrillard ve gilles deleuze'ün yaklaşımlarıdır sanırım.












babalara dikkat!

kabaca bahsetmek gerekirse; ilkine göre artık gerçeklik göndergeleri olmayan referanslardan oluşmaktadır. Kısacası gerçeklik bir hiper-gerçeklik durumu kazanmıştır. bu duruma göre gerçeklik sürekli yeniden üretilebilen bir olgu durumuna gelmiştir. deleuze'de ise simulacra; farklı olanın farklılıkları sayesinde farklılaştığını savunduğu bir sistem haline gelir.












bu sahneye dikkat!

bu iki yaklaşımdan yola çıkarak (ki bu yaklaşımları göz ardı ederek ve tam anlamıyla "ayık" bir kafayla bu filmi izlemek hata olacaktır; keza sonu gelmez öyle diyim), filmin içeriğinde gerçekleştirilmek istenilen yönetmenin hayatının yansıtılması durumu gerçeğin üstüne çıkan bir olgu haline gelir. böylece hangisi gerçek, hangisi gerçeğin yanısıtılması ve hangisi hangisini gerçek anlamda etkilemektedir? gibi bir dünya soru kafada dolanırken, yönetmeni de yönlendiren bir ses:

"die!"(öl!).

11 Ağustos 2010 Çarşamba

*skerim anlıyomusun!

34 gün kala elime şöyle çalışmalar geçti.
eğlenceli gözüküyordu, paylaşmak istedim.
yorumsuz.







bir gün gelecek,
bir gün kalacak.

9 Ağustos 2010 Pazartesi

bay hiçkimse


"hiçbir şey gerçek değil, herşey mümkün" diyordu mr. nobody isimli filmin tanıtıcı sloganı. 2 saat 10 dakika süren bir görsel-zihinsel şölenden sonra kafamın içinde slogana inat "hepsi gerçek, hepsi mümkün" diye bir düşünce bağıra çağıra gezmeye başladı tabi ki. hayat dediğimiz sadece bir kere yaşadığımız ve tercihlerimiz sonucunda ilerlediğimiz, tek bir yol mudur ki aceba? yoksa aynı ve / ve ya farklı zamanlarda, farklı hayatları sürdürebiliyor olabilir miyiz ki? birinde aldığımız kararların sonucunda bir diğerinde bütün taşları yerinden oynatıyor olmayalım? sonuçta bu ve benzeri soruları kafada döndürdükçe döndürmek; ve bir türlü tatminkar bir cevap bulamamak hoşunuza gidiyorsa, bu filmi mutlaka izleyin derim.

filmi çekici kılan bir başka durum da (bakın baştan söylüyorum: gay değilim, ama bu herifi oldukça beğeniyorum :P) daha önceden beyaz perdede requiem for a dream, fight club ve american psycho gibi başarılı yapımlarda izlediğimiz ve 30 Seconds to Mars isimli emo-core grubunun lead vokali Jared Leto beyefendinin ta kendisi. hani "allah sahibine bağışlasın" denir ya bizim kültürde, aynen o durumdaki bir insanevladı bence kendisi. bu filmde de nemo nobody isimli karakterin, çocukluğundan ölümüne kadar yaşayabileceği farklı hayatların öykülerini başarıyla yansıtmış. birbirinden farklı saç kesimleri ve tarzlarla tam bir Jared Leto show izliyomuş gibi hissettim kendimi.


evet, sanırım saçlarım böyle gözüksün istiyorum


bütün krediyi başrole atfetmek de bu film için büyük ayıp olur. keza, 1975 belçika doğumlu yönetmen Jaco Van Dormael'in, bu filme sürreal bakış açısını katması ve renklerle bir ressam edasıyla oynamış olması açısından çok değerli bir yönetmenlik ortaya koyduğunu söyleyip; onun da hakkını teslim edeyim. mr. nobody öncesi çalışmalarına vakıf olmasam da, bundan sonra çekeceği filmlerin şimdiden meraklı takipçisi olduğumu eklemeliyim.

izleyin!


NÖBET TUTAN ARKADAŞ!

BEKLEDİĞİN; NE ARAÇTIR, NE TOPRAKTIR, NE TAŞTIR.
BEKLEDİĞİN; KARDEŞİNDİR, EVLADINDIR, YUVANDIR.
BEKLEDİĞİN; TARİHİNDİR, NAMUSUNDUR, ANANDIR.
BEKLEDİĞİN; ŞEREFİNDİR, ÖZÜNDE VATANDIR.


yeah,
right.

NOT!